شریان

از زبان مسئول پروژه بهبود:
تو یکی از اعزام‌ها، یه داستانی درباره‌ یه پیرزن شنیدم که واقعاً تو ذهنم مونده. می‌گفتن سال‌ها صداها براش کم شده، تا اینکه دیگه هیچ‌چی رو درست نمی‌شنیده. حرفا رو از روی لب‌‌خوانی حدس می‌زده و می‌گفته خنده‌هاش هم نصفه بوده، چون نمی‌دونسته بقیه چطوری می‌خندن. خودش گفته بود: «صداها آروم آروم رفتن… آخرش دیگه هیچی نموند.»
وقتی گروه معاینه‌اش کرده بودن، فهمیده بودن مشکلش قابل‌حلّه. ولی خودِ پیرزن باور نمی‌کرد و گفته بود:  «اگه خوب نشه، تقصیر گوشامه… پیریه دیگه.»
ولی واقعیتش مشکل از پیری نبود؛ مشکل این بود که سال‌ها هیچ‌کس بهش خدمات درست نرسونده بود. وقتی سمعک مناسب رو براش می‌ذارن، همه تعریف می‌کردن که یه لحظه فقط پلک زده، بعد انگار یه صدا شنیده باشه، سرش رو سریع چرخونده.
 پرستار آروم بهش گفته: «مامان‌جان، صدای منو می‌شنوی؟»
اشک از چشم‌هاش راه افتاده بوده.  با دست گذاشته روی گوشش و گفته:
 «این… صدای آدمه؟»
بعدش یه لبخندی زده که می‌گفتن سال‌ها خودش هم صدای اون لبخند رو نشنیده بوده.
 گفته بود: «من دوباره برگشتم به دنیا.»
تعریف می‌کردن اون لحظه اتاق یه‌جوری ساکت شده که همه حس کردن یه اتفاق بزرگ افتاده.
 نه اینکه صدا نبوده باشه…
 اون سکوت از سنگینی لحظه‌ای بوده که بعدِ سال‌ها یه نفر دوباره «شنیدن» رو تجربه کرده.