تجهیز مدارس
- پایداری اثر پروژه: بیش از 5 سال
- ریشه ای بودن اثر پروژه: پایدار
چرا تجهیز مدارس متولد شد؟
استان خوزستان بخشی از نیروی اشتغال خود را از خارج از استان تأمین میکند. این در حالی است که خوزستان با ۴۰ منطقه آموزش و پرورش و حدود ۴۰ هزار هنرجوی هنرستانی و روند رشد سالانه جمعیت، یکی از پرجمعیتترین استانهای کشور از منظر تعداد دانشآموزان است.
کمبود امکانات و تجهیزات سبب کاهش کیفیت مهارت جوانان و در ادامه ناتوانی آنها برای ورود به بازار کار شدهاست. کارساز با مشاهده ضعف نظام مهارتآموزی، کمبود تجهیزات و هدفگذاری نامناسب در توزیع رشتهها تصمیم گرفت تا دست به عمل بزند و با پروژه «تجهیز مدارس» برای کاهش شکاف مهارتی و تقویت زیرساختهای پرورش نیروی بومی وارد عمل شود.
تجهیز مدارس کدام گره را باز میکند؟
اجرای پروژه «تجهیز مدارس» ضعف مهارتآموزی و ناتوانی جوانان در ورود به بازار کار را کاهش میدهد و با فراهم کردن تجهیزات و زیرساختهای استاندارد مسیر آموزش عملی و با کیفیت را هموار میکند. این پروژه دسترسی دانشآموزان را به آموزش مؤثر بهبود میبخشد.
راه حل کارساز
با بهبود آموزش نیروی کار میتوان ضریب اشتغال را افزایش داد. کارساز با تکمیل، تجهیز و پشتیبانی مرکزهای حرفهآموزی تلاش میکند سطح کمی و کیفی نیروی ماهر را ارتقا دهد.
در این پروژه تجهیزات هدیه نمیشوند بلکه امانت داده میشوند. این مسئله باعث میشود تا فرهنگ مراقبت از تجهیزات تقویت شود. در صورت استفاده مطلوب و خلاقانه از تجهیزات امکان توسعه تدریجی تجهیزات فراهم است.
فرایند تجهیز مدارس
بررسی و انتخاب رشتههای متناسب با نیاز بازار کار
دریافت لیست تجهیزات مورد نیاز از هنرستانها
کارشناسی خرید تجهیزات بر اساس اولویت لیستهای ارائه شده
تحویل امانی تجهیزات طی قراردادهای مشروط با آموزش و پرورش به هنرستانها
ارزیابی مستمر از وضعیت نگهداری
معیارهای کارساز در انتخاب مراکز مورد حمایت
- جمعیت تحت پوشش
- فضای فیزیکی کافی و نیروی انسانی فعال
- تمرکز رشتههای مرکز بر نیازها و ظرفیتهای منطقه تحت پوشش متناسب با مطالعات آیندهپژوهی
- تمرکز بر شاخه خاص آموزشی در زمینه صنعت، کشاورزی و خدمات
به یادم میماند
از زبان مدیر پروژه «تجهیز مدارس»:
یکبار به هنگام تحویل تجهیزات به یکی از هنرستانها، مدیر مدرسه با شوق تمام کنارمان ایستاده بود و لحظهبهلحظه تجهیز کارگاههای کامپیوتر و مکانیک خودرو را نگاه میکرد. وقتی کار تمام شد و کارگاهها شکل واقعی گرفتند، گفت «باورش نمیشود که این تجهیزات در هنرستان مستقر شدهاند.» همانجا، با اینکه آخرین سال خدمتش بود و قرار بود بازنشسته شود، تصمیم گرفت یک سال دیگر هم بماند؛ فقط برای اینکه خودش ببیند این تجهیزات چطور مسیر آموزش هنرجوها را تغییر میدهد.